Święta Scholastyka, siostra św. Benedykta z Nursji

10 lutego Kościół wspomina św. Scholastykę, siostrę św. Benedykta z Nursji, patronkę sióstr benedyktynek i opiekunkę kobiet w połogu. Oto jej historia miłości braterskiej i głębokiej wiary

Mówi się, że bliźnięta łączy wyjątkowa więź, która powstaje już w łonie matki. Nawet w przypadku bliźniąt dwujajowych ta bliskość często osiąga niemal symbiotyczny poziom, przekraczając granice czasu i przestrzeni, i trwa przez całe życie. Tak było prawdopodobnie w przypadku św. Benedykta z Nursji i jego siostry bliźniaczki, św. Scholastyki. Żyła w cieniu swojego bardziej znanego brata, przyjęła jego regułę zakonną i stała się jej gorliwym narzędziem oraz orędowniczką.

Scholastyka, patronka kobiet w połogu, sióstr benedyktynek i dzieci cierpiących na drgawki, jest wspominana 10 lutego i czczona jako święta przez Kościół katolicki, Kościół prawosławny oraz Kościół anglikański.

Kup:

Krzyże Świętego Benedykta

W tej kategorii możesz znaleźć autentyczne krzyże Świętego Benedykta z metalu, z drewna oliwkowego…

Życie św. Scholastyki

„Dialogi” św. Grzegorza Wielkiego dostarczają kilku informacji na temat tej niezwykłej kobiety, założycielki żeńskiej gałęzi zakonu benedyktynów. Oboje bliźniacy pochodzili z rodziny wywodzącej się ze starożytnej rzymskiej arystokracji senatorskiej. Ich matka, hrabina z Nursji, zmarła przy ich narodzinach, a ojciec, Eutropiusz, dowódca rzymski w regionie Nursji, wysłał dwunastoletnie rodzeństwo do Rzymu, aby zdobyli wykształcenie klasyczne i pogłębili wiarę.

Zszokowani rozwiązłością życia w mieście, oboje zdecydowali się wstąpić do klasztoru. W tym celu musieli się rozdzielić. Benedykt został pustelnikiem, osiedlając się najpierw w Subiaco, a następnie w Monte Cassino. Scholastyka wstąpiła do klasztoru w pobliżu Nursji, gdzie złożyła śluby czystości i wyrzekła się dóbr materialnych.

Wkrótce dołączyła do brata w Subiaco, a gdy założył opactwo na Monte Cassino, Scholastyka utworzyła swój klasztor u stóp góry, na której wznosił się klasztor jej brata, zaledwie 7 kilometrów dalej. Był to klasztor w Piumarola, gdzie powstała żeńska gałąź zakonu benedyktyńskiego – siostry benedyktynki, które również przestrzegały reguły św. Benedykta.

Św. Benedykt i św. Scholastyka

Rodzeństwo pozostawało blisko przez całe życie. Chociaż reguła zakonna wymagała, aby żyli osobno, spotykali się raz w roku w domu położonym w połowie drogi między ich klasztorami. Scholastyka przerywała wtedy swoje milczenie, by rozmawiać z bratem o Bogu i modlić się razem z nim.

Ostatnie takie spotkanie miało miejsce 6 lutego 547 roku. Scholastyka, mając 62 lata, prosiła brata, aby został z nią dłużej. Benedykt odmówił, tłumacząc to regułą zakonną, która nakazywała mu powrócić do klasztoru. Scholastyka, płacząc, modliła się żarliwie do Boga, by brata zatrzymał.

Po krótkiej drodze powrotnej Benedykt i jego towarzysze zostali zaskoczeni przez gwałtowną burzę i zmuszeni do powrotu. Scholastyka wyznała, że to jej modlitwa sprowadziła brata z powrotem, dzięki czemu mogli spędzić jeszcze trochę czasu razem.

Trzy dni później, 10 lutego, Scholastyka zmarła. Benedykt dowiedział się o jej śmierci dzięki boskiemu znakowi – ujrzał białą gołębicę wzlatującą do nieba, symbolizującą duszę jego siostry. Osobiście udał się po jej ciało i złożył je w grobie, który przygotował dla siebie, by po śmierci mogli spoczywać razem, jak byli razem w łonie matki.

Kup:

Święta Scholastyka z gołębiem malowana drewno klonowe Val Gardena

Figura Święta Scholastyka z gołębiem malowana z drewna klonowego z Val Gardena.

Klasztor św. Scholastyki w Subiaco

Na wschód od Subiaco, na wysokości 510 metrów, stoi klasztor św. Scholastyki, który przetrwał trzęsienia ziemi, najazdy i bombardowania. W tym regionie żyło wielu pustelników, co przyniosło dolinie nazwę „Świętej Doliny”.

Pierwotnie nazywany klasztorem św. Sylwestra, został później przemianowany na klasztor św. Benedykta i św. Scholastyki, a ostatecznie poświęcony samej Scholastyce. Przy wejściu widnieje napis Ora et Labora. Obecny kościół pochodzi z XVIII wieku i stoi na ruinach pięciu wcześniejszych budowli. Obok znajduje się dzwonnica z XII wieku, kiedy to klasztor przeżywał swój złoty wiek. W tym czasie klasztor był również pierwszą włoską drukarnią, w której drukowano cenne księgi wzbogacające wielką bibliotekę.